MarcAThing.com

Op nu.nl wordt een uitspraak gedaan door ict-jurist Steven Ras die daarnaast op z’n blog er een stuk over schrijft.

Laat ik beginnen met mij visie op bluecasting. Bluecasting is geen spam, het kan echter wel irritant en ongewenst zijn. De discussie over bluecasting zou volgens mij niet moeten gaan over het feit of het wel of niet aan de wet voldoet maar over hoe zorgen we ervoor dat het effectief wordt ingezet zodat het echt een meerwaarde geeft voor de gebruikers. Bluecasting kan een heel mooi medium zijn en heel veel nieuwe mogelijkheden bieden mits het goed toegepast wordt.

Voorwaarden voordat je een überhaupt een bericht via bluetooth kan ontvangen:

• Bluetooth moet geactiveerd zijn
• De bluetooth modus moet op “vindbaar” staan
• Je moet in de buurt zijn van de zender
• Je moet het bericht accepteren

Voordat iemand een bericht via bluetooth kan ontvangen zal hij dus zelf altijd eerst moeten accepteren op z’n telefoon. Negeert iemand dit bericht of heeft die het niet in de gaten dan zal het bericht vanzelf van de telefoon verdwijnen en je zal nooit weten dat het je gevraagd is. Er blijven dus geen gegevens op de telefoon staan die nog achteraf moet verwijderen bijvoorbeeld.

Steven zegt:

Volgens Ras is het bericht waarin toestemming wordt gevraagd, ook zo’n commercieel bericht.

Ja, er worden wat bytes door de lucht heen gestuurd maar het bericht met de vraag wordt door de telefoon zelf gecreëerd. Er is onderling nog helemaal geen “commerciële” boodschap uitgewisseld.

Daarnaast:

Het is goed denkbaar dat reclame middels Bluetooth tot gevolg heeft dat iedereen zijn of haar Bluetooth-functie uitschakelt.

Ik zie het eerder gebeuren dat de bluetooth modus standaard op “onzichtbaar” staat zodat je nog wel kan communiceren met je eigen apparaten maar dat je niet gezien wordt op het moment dat je door de straat loopt. Ik ben van mening dat die ook een van de punten is waarom bluecasting geen spam is, op het moment dat je “vindbaar” bent zeg je in feite “communiceer maar met mij, ik sta er voor open”.

In een van de reacties op het artikel:

De verzender van Bluetooth-berichten herkent een mobiele telefoon aan de hand van het IMEI-nummer. Het IMEI-nummer is uniek voor iedere mobiele telefoon.

Klink klare onzin! Het enige wat bekend is bij bluetooth communicatie is een Bluetooth-adres, vergelijkbaar met net MAC-adres op een standaard computer. Aan de hand van het bluetooth-adres kun je helemaal niks achterhalen, zelfs niet het type van het toestel laat staan persoonsgegevens.

Zie ook een artikel op Mobile Marketing Magazine

De toekomst ?
De hele discussie is nu opgelaaid omdat er berichten worden “gepushed”. Dit heeft te maken met het feit dat de drempel voor het gebruiken in inzetten van bluecasting hiermee zo laag mogelijk komt te liggen. Het is technisch al heel goed mogelijk om pas berichten te versturen nadat iemand bijvoorbeeld zelf eerst een “vraag” bericht heeft gestuurd. Het probleem daarmee is natuurlijk dat de drempel voor de gebruiker een stuk hoger komt te liggen.

Volgens mij gaan we op termijn naar een situatie waarbij er geen berichten meer gepushed worden maar waarbij je de mogelijkheid zal hebben om je fysieke omgeving te “browsen” net zoals je dat nu doet op het internet. Dit zou in eerste instantie misschien via verschillende losse toepassingen (zoals Qwikker het nu al doet) kunnen maar het is ook goed denkbaar dat het in de toekomst een standaard onderdeel wordt van mobiele (web)browsers. Je zoekt dan zelf actief via bluetooth ( / wifi / zigbee / …) naar content of diensten die in je omgeving beschikbaar zijn.