Letterlijk dan wel te verstaan!
Het valt me op dat ik de neiging heb om af en toe een gesprek te gaan voeren … met mezelf … hardop … en meestal als er niemand in de buurt is. Op de fiets, onder de douche, achter het beeldscherm. In de meeste gevallen is een luide bevestiging (”Ja!”) dan wel ontkenning (”Toch niet zo slim”) van wat ik zojuist in mijn hoofd had bedacht.
De laatste tijd ben ik er op gaan letten bij andere mensen in mijn omgeving en heb gemerkt dat ik niet de enige ben die hier last (?) van heeft.
Ik heb er verder geen last van en als iemand me hoort dan heb ik niet de indruk dat zij dit heel vreemd vinden of zich er aan storen.
Herkenbaar?
Comments (2)
Voor mij wel, dit doe ik soms gewoon ter bevestiging / overtuiging van mezelf.
Niks mis mee toch? En als mensen er last van hebben…laat ze, althans dat is mijn mening.
Henko
Zo is dat, maar het wordt pas leuk als je mensen er op aan gaat spreken :)
Een ander fenomeen dat hier sterk op lijkt zijn mensen die grappen vertellen zelf al beginnen te lachen voordat ze klaar zijn met het vertellen de grap…